Vul eerst een zoekterm in voordat je op zoeken drukt

Opkomen voor mensen met een beperking, wie moet dat eigenlijk doen?

Yvette zegt dat mensen met een beperking voor zichzelf op moeten komen en dat mensen zonder beperking hun geld niet zouden moeten verdienen met belangenbehartiging, terwijl gehandicapte mensen zelf vaak geen baan kunnen vinden. Wat vind jij? Heeft Yvette gelijk? Moeten mensen met een beperking een coup plegen? Of gaat het eigenlijk wel prima zoals het nu gaat? https://youtu.be/p1fX4ErJktA

24 reacties
Deel gesprek via:

Het mag beide kanten komen vind ik, we kunnen van elkaar leren, als zou ik wel meer verschillende belangbehartigers met een handicap willen zien.

zei...

Helemaal mee eens dat mensen met handicap meer voor zichzelf op moeten komen. Maar daarna haak ik af. Voor mij betekent inclusief werken ook dat iedereen, los van een eventuele handicap, doet waar hij goed (en blij van wordt!) in is, en daarvoor wordt betaald. Ook een bestuurder zonder handicap kan met zijn kwaliteiten zijn werk goed doen. 

zei...

Ik heb geen enkele moeite met het feit dat er valide mensen zijn die opkomen voor de belangen van mensen met een beperking en daarvoor betaald krijgen. Het gaat bij mij vooral om de deskundigheid en motivatie. Het ontslaat de mensen om wie het gaat echter niet van de eigen verantwoordelijkheid om zelf ook op te komen voor hun eigen zaak. Ik kom veel mensen tegen die zich er bij neerleggen dat hun eigen situatie niet verbetert of volledig afgaan op wat anderen zeggen en doen.Veel mensen die gehandicapt zijn worden ook verzorgd door valide mensen, daarvan zeg je ook niet dat je allemaal zelf maar moet doen, of anders gezegd, "de blinde moet de lamme leiden". Er zijn zaken die je niet zelf kunt doen en anderen weer wel, maar dat kan veel tijd kosten, dan ben je blij dat er iemand is die jou wilt helpen.

zei...

Wie mag er nog meer opkomen voor mensen met een beperking, naast zij zelf? Solidair opkomen is op zich prima, hoe meer inclusiekracht, hoe beter. Maar opkomen is niet hetzelfde als spreken namens, hun belangen behartigen. Dat kan alleen door henzelf of via vertegenwoordiging van organisaties waar zij lid van zijn (niet iedereen kan altijd aan tafel zitten). De achterban bepaalt wat wordt ingebracht en corrigeert waar nodig (of wordt lid van andere organisatie). Dit is gebaseerd op VN-verdrag.

zei...

Het is zou raar zijn om aan de ene kant te pleiten voor een inclusieve samenleving waarin iedereen kan meedoen en dan bij de belangenbehartiging mensen uit te sluiten, omdat zij toevallig zelf niet een beperking hebben. En wat doe je dan met vrienden, ouders, kinderen of broers en zussen van mensen met een beperking?

Het belangrijkste is volgens mij dat belangenbehartigers van mensen met een beperking goed begrijpen wat er speelt en zich goed kunnen verplaatsen in mensen met een (andere) beperking. En dat bij de belangenbehartiging mensen met een beperking actief worden betrokken. Dus het is vooral belangrijk dat de belangenbehartiging samen met mensen met een beperking wordt gedaan. Door wie is dan minder belangrijk. 

Je kunt er daarnaast bij sollicitaties voor kiezen om bij gelijke vaardigheden, opleiding, kennis en kunde mensen met een beperking de voorkeur te geven boven mensen zonder beperking.  
   

zei...

Als ik het even lokaal houd, waren het over het algemeen 'valide' mensen die de belangen behartigden. Soms leek het een aardig 'theeclubje' zonder negatief te willen klinken. Het waren goedbedoelende vrijwilligers die deden dat ze dachten dat nodig was, helaas zonder dat er echt een binding was met de doelgroep.
Sinds een paar jaar zijn er weer een aantal mensen actief met een beperking, of mensen die er heel erg kort bij staan. En het blijkt dat we nu veel beter kunnen reageren op allerhande zaken die spelen. Ook worden we door een actieve houding steeds bekender in onze stad. Men weet ons nu te vinden, dan niet alleen mensen met een beperking, maar juist ook de 'valide' mensen waar we vaak vragen en/of verzoeken tot hulp van krijgen.
Ook in de politiek zijn we tegenwoordig graag gezien omdat we met duidelijke doordachte voorstellen komen.
Dus mijn mening is (voor wat betreft lokaal) kan iedereen opkomen voor de belangen van mensen met een beperking, maar is de aanwezigheid en inbreng van mensen met diverse beperkingen essentieel om de juiste zaken aan de orde te kunnen stellen.

zei...

Een professional mag z'n/haar brood verdienen met helpen van burgers met een beperking; hij/zij dient daarbij hun zelfredzaamheid te bevorderen en zeker NIET profiteren van hen.

zei...

Ik denk dat wij inderdaad elkaar moeten steunen, en met elkaar omgaan als mensen met beperking zijnde, maar toch helaas moet je ook onder de (nou ja noemen we dan maar normale mensen ff dan???) tussen gaan zitten enz dat is niet te ontkomen
Maar vrees dat het punt wel is en blijft: Dat wij als minder worden gezien enz en als niks toevoegend voor deze samenleving 

zei...

Vertegenwoordiging van en door belangenorganisaties, zowel praktisch, politiek als juridisch en ook onafhankelijke (zorg)klant-ondersteuning is onmisbaar en hard nodig in deze al veel te lang durende staat van onrust in 'zorgland'. Als zorgvrager zonder familie of mantelzorger voel ik me me regelmatig murw geslagen en uitgeput. Me keer op keer te moeten aanpassen aan aanpassingen. Steeds verder achter mijn eigen feiten aanrijden (ben oa. rolstoelgebruiker) en bijna geen ruimte voelen voor iets wat op leven lijkt. Vooral omdat de regeldruk en stress al mijn beperkte en kostbare energie opslurpen. Meekomen in deze maatschappij is nu nog niet altijd mogelijk en vaak niet makkelijk. Maar zelfs in relatief fitte tijden is het fijn om steun of advies te kunnen krijgen. mijn ervaring is dat het makkelijker is om voor een ander een belang te behartigen dan dat van mijzelf. De emotionele lading, de trots, de schaamte, het verlies van privacy, de angst voor onbegrip, vooroordelen en misverstanden, de angst voor uitsluiting en afwijzing zitten vaak in de weg bij bv. een aanvraag van een voorziening of bezwaar maken op een besluit.Hulp vragen is voor veel mensen best 'een themaatje'. Iets voor jezelf vragen of aankaarten is soms lastig. Wanneer je een aandoening of handicap nog niet volledig hebt geaccepteerd of wanneer je er nog niet zo bekend mee bent helemaal. Mijn-ervaring is ook dat er behoorlijk wat krom is in het systeem en dat er door uitvoerende partijen, regelmatig misbruik wordt gemaakt van naïeve, onervaren of beperkt geïnformeerde cliënten, wmo consulenten en buurtteams. Er zijn ook situaties die te kwetsbaar zijn, te risicovol of complex. Soms spelen er belangen of prikkels mee, of wil je iemand niet in verlegenheid of in gevaar brengen..Soms zijn mensen bang om ruimte in te nemen of hun positie in gevaar te brengen. Dit gaat ook over wmo en buurtteams. De rek in de regels en de ruimte om de regelgeving verkennen is nog geen vanzelfsprekendheid. Soms helpt het om een belangenbehartiger te hebben die de boel scherp houdt zodat het spel eerlijk gespeeld wordt.Wanneer er een ander namens- mij zou bellen wanneer ik dat nodig heb, zou het meer objectief zijn. meer onderbouwd. Het referentiekader wordt erdoor verbreed, de cliënt ontlast, gesteund en samen met de daardoor minder aanwezige, eerder genoemde factoren, is dat super zinnig.Je hebt er naast een groot hart ook veel moed, weerbaarheid, uithoudingsvermogen, zero tolerance op Bullshit, een doorpak-mentaliteit en gevoel voor nuance voor nodig. Dat kun je niet op elk moment en van iedere zorgvrager verwachten.. Die hebben vaak zoveel aan de hand en daardoor hun directe omgeving vaak ook. In deze tijd zijn er zoveel mensen overbelast.. Ervaringsdeskundigen inzetten? Ja! Liefst gelijkwaardig betaalt. Cliënten die zichzelf bijstaan? Respect! Waar dat kan, graag, maar in elk ander geval in warme afstemming tussen zorgvrager en steunbieders, van sterke organisaties en partijen die begrijpen wat nodig is en gewenst. 

zei...

Als niet direct zichtbare lichamelijk beperkte (lichte vorm spinabifida).
Kan ik mij tussen mensen zonder beperking makkelijker presenteren.
Zodra ik dan aangeef dat er meer is, zijn ze de mijne en krijgen ze vanuit mijn  opzicht te horen hoe mijn visie op inclusie aangepakt zou moeten worden.
Ja binnen het huidige onderwijs is het passend onderwijs systeem goed als hierop op de juiste manier word gehandeld. (helaas word hier geen rekening gehouden met vraag en aanbod vanuit de leerkracht naar de leerling toe en anders om).
Daarbij komt ook dat binnen het huidige SO en VSO vraag en aanbod leerling leerkracht ook nog niet in één stroomlijn loopt.
In beide gevallen snap ik ook de nood bij het onderwijs om aan sterking van leerkrachten.
Ik denk dat de regering zijn visie van participatiewet enigzins zou moeten herzien.
Spreek helaas uit ervaring. 
Ik zit in de bijstand, en krijg geen wajong omdat ik door mijn lichte vorm van een lichamlijke beperking volgens de RSD, in staat ben om te werken. 
Helaas word hier geen rekening gehouden dat 30 jaar geleden iedereen met een beperking/handicap binnen het VSO over één kam werd geschoven, en er gewoon vanuit werd gegaan dat je ten allertijden in aanmerking kwam voor een AOW uitkering.
Mijn opleiding is dan ook op het niveau van de Sociale werkplaats, maar ben er nooit ingestroomd omdat ik te goed werd bevonden.
Ben er dus als huisvrouw en moeder nu al weer 20 jaar uit de arbeidsmarkt geweest en onlangs gescheiden mag ik dus nu wederom proberen met die participatie om mij te prevaleren op de arbeidsmarkt. Als ervaringsdeskundige vanuit mijzelf zou ik dus graag iets willen betekenen voor die mensen met een beperking, zowel lichamelijk beperkt als geestelijk beperkt.

zei...

Ik reageer op Yvette. En heb het over opkomen voor mensen met een beperking, niet individuen.
Vanuit het VN-verdrag: de Regering moet overleggen met mensen zelf (weten waar zij tegen aanlopen, hun wensen kennen). Ieder mens heeft recht om te participeren en iedere persoon heeft zijn eigen unieke verhaal. Ook als mensen moeite hebben zich te uiten, dan mag iemand anders dat niet overnemen (met of zonder beperking).

zei...

Als er ‘onderhandeld’ moet worden over beleid, dan kan dat niet zo eenvoudig met heel veel mensen tegelijkertijd. Dan moet een belangenvertegenwoordiger dat doen namens mensen met een beperking (dus alleen werkt voor bv de clientenorganisatie). Die vertegenwoordiger mag best iemand zijn zonder beperking, belangrijkste is dat die persoon de buit binnenhaalt voor de mensen die hem/haar in dienst hebben genomen. Resultaat telt!

zei...

Over het voldoende kunnen afstemmen tussen zorgvrager en beleidsmakers; in 2015 bedacht ik een constructie middels een platform (wat in opzet veel van dit platform wegheeft). Het is een soort VETO (Vanuit Ervaring Toetsend Orgaan)  Het belangrijkste uitgangspunt is uitwisselen van ervaringsdeskundigheid van cliënten, de zorg- ervaringen van mantelzorgers en de werkervaring van zorg- professionals. Al deze verzamelde ervaringen en ideeën zijn een signaal tbv. adequaat zorgbeleid: het zorgbeleid wordt aan de realiteit getoetst. Wellicht zit er iets bij wat van nut kan zijn.  Hieronder de link. https://www.dropbox.com/s/i4kar55nclo9634/OPZIO%20concept.pdf?dl=0&fbclid=IwAR0O6bpChzqEAhwOjh7D...  

zei...

Mijn naam is Jeanet Wardenier. Ik werk voor de vereniging LFB. Ik vind dat opkomen voor je zelf niet zomaar gaat. Hier gaat een lange leerperiode aan vooraf. Je moet eerst met je beperking om leren gaan voordat je goed op kunt komen voor jezelf en dan pas voor een andere. Dit heeft ook te maken met je eigen gevoelens in de buik. Voor mijn is het belangrijk dat mensen met een beperking hier hulp in krijgen van een coach of een student. 

Met Vriendelijke Groeten Jeanet

zei...

Belangenbehartiging is denk ik een samenspel. Een samenspel tussen mensen met en mensen zonder een beperking  Want de samenleving zijn we ook met elkaar. Al denk ik wel dat je voor goede belangenbehartiging wel affiniteit met mensen met een beperking moet hebben  

zei...

Waar wij, op persoonlijk vlak, tientallen jaren geleden al, tegenaan liepen is dat je soms als het ware een bord voor je kop moet hebben om door te gaan om te bereiken wat je wil, wat je nodig hebt. Veel instanties en gemeenten luisteren niet.
Niet iedereen brengt dat op, er speelt soms ook een angst of ontzag mee voor de overheid, zeker bij ouderen. Daarom is het dan ook in mijn ogen goed dat er mensen opstaan, liefst ervaringsdeskundigen, die mensen net dat zetje kunnen geven wat ze nodig hebben om een prettiger bestaan te leiden. En of dat nu betaalde werknemers zijn of vrijwilligers doet er volgens mij niet toe. Zolang je je maar inzet voor degene die dat op dat moment nodig heeft.

Wil je ook meepraten?

Maak nu een account aan Of log in