Vul eerst een zoekterm in voordat je op zoeken drukt
zei...

Hoi Noortje,

bedankt voor het delen van je blog hier. Goed dat je er aandacht aan besteed. Is dit jouw manier om ermee te dealen en om meer bewustzijn mee te creëren? 

Ik ben benieuwd hoe anderen in deze community dit doen. Voor zowel zichtbare als onzichtbare handicaps.

Goed om deze blogs te lezen Noortje, ga zo door!

zei...

Zelf maak ik gebruik van een rolstoel om mijn energie goed te kunnen verdelen. 
Wat ik dan ook zo erg vind is dat wanneer ik opsta je mensen ziet denken Hoe dan? Alsof iemand in een rolstoel helemaal niet meer kan lopen 
Ook bemerk ik goed hoe behulpzaam men ineens wil zijn als ik in de stoel zit. Alsof ik ineens volledig afhankelijk ben. Daarom probeer ik vaak de dialoog aan te gaan om duidelijk te maken dat er ook andere mogelijkheden zijn. Dat ik heel veel zelfstandig kan. En dat ik echt wel om hulp vraag als het nodig is. 

Want ik denk dat dit de belangrijkste manier is om bewustwording te creëren  Daar hebben we nog een lange weg te gaan. 

Yvonne Hofman-Klinge 

zei...

Door mijn blindheid ben ik op mijn gehoor aangewezen. Blijkbaar wordt dit door sommige mensen nogal gewaardeerd, en dan wel zo enorm gewaardeerd dat men het leuk schijnt te vinden om de proef op de som te nemen.
In de jaren 70 van de vorige eeuw kwam ik vaak bij mensen over de vloer die opoe in huis hadden wonen. Het gebeurde nogal eens dat opoe naar me toe kwam en vroeg: “Wie ben ik?” Ze verwachtte dan dat ik dan haar naam zei. Ik vond de situatie gênant en het maakte me verlegen. één keer werd ik door iemand geholpen die als antwoord gaf: van Duin. Hij doelde op Andrë van Duin. Hoewel het nergens op sloeg, vond ik dat wel leuk.  
 
Met vriendelijke groet,
 
Henk Dekker


zei...

Ik heb diverse chronische ziekten en voordat ik een rollator had werd er gezegd dat ik te lui was om te werken toen ik huishoudelijke hulp kreeg.


Voor mijn deur op het trottoir was een parkeerplaats, die niet weg mocht, want dat was algemeen belang.
Gevolg was dat ik heel vaak niet weg kon rijden met mijn scootmobielfiets als er een auto stond, want je wil niet weten hoe mensen parkeren.
Vorig jaar verhuisde een buurvrouw en toen mocht hij verplaatst worden naar de plek, waar eerder de parkeerplaats was verwijderd voor de bewoner daar met een vouwfiets omdat ze haar huis niet in kon rijden. Ik dacht, dan vouw je je fiets toch op?
Mensen van een andere kant van de straat, die hier niets te zoeken hadden, gingen tegen de stratenmakers te keer. Ik ving o.a. op dat ik maar altijd mijn zin kreeg. Een van die mannen meldde dat ze hier alleen waren om te werken. Zegt dat ene stomme mens: "Jullie staan koffie te drinken". Die had ik net gebracht. Je kon me weggooien. Ik ben naar binnen gevlucht, zodat ze niet kon zien dat ik me stond te bescheuren van het lachen. Ze beaamde ook een keer mijn vraag of ze altijd stond te gluren met "ja". En de eerste dagen nadat de parkeerplaats verwijderd was, plaatste ze allerlei dingen erop. Ik heb wel eens gedacht: Als je al mijn klachten en pijn overneemt, mag je al mijn hulp en hulpmiddelen overnemen. Mensen zijn inderdaad super kortzichtig.
Mijn advies: "Laat de mensen lekker kletsen en leg commentaar naast je neer". Ik heb 1 keer geprobeerd om iets uit te leggen, maar dat doe ik dus niet meer. Ik heb veel van dit soort anekdotes. Want zo zie ik de onbenulligheid van de gemiddelde mens. Hopelijk voor jou verandert dat nog een keer. Ik denk niet dat ik dat nog meemaak helaas.























zei...

Toen ik een tiener was, bleef ik omwille van een hypo zitten in de bus, terwijl er een ouder iemand mijn plek wilde hebben. De chauffeur wilde mij dwingen op te staan. Ik heb toen gezegd dat zij mijn hypo, diabetes en het waarschijnlijk kortere leven van mij mocht overnemen voor die plek. Ik had graag HAAR gezondheid gehad, die haar in staat stelde ouder dan 70 jaar te worden.

Laatst in de rolstoel meldde ik mij bij de klantenservice op het station, omdat ik reisassistentie had aangevraagd. Toen ik aan de beurt was, werd aan de jongeman achter mij gevraagd waarmee IK geholpen kon worden. Ik heb mij nieuwsgierig omgedraaid en gezegd: Ja, vertel eens, waar mag je mij mee helpen? Of zal ik mijzelf even Melden? De jongeman was beduusd van de vraag van de medewerkster, die na mijn vragen ook verlegen was. 

In de supermarkt wil ik kaas pakken uit de koeling, De lactosevrije variant ligt helemaal bovenin en deze keer ook wat naar achteren. Daar kan ik echt niet bij. Ik vraag aan een medewerkster of zij even kan helpen. Wilt u dat ik de kaas even voor u pak? Aangezien zij ongeveer dezelfde lengte heeft als mij als ik sta, zei ik: Nee, maar misschien kan jij iemand zien die ongeveer 1,80m is en die er wel bij kan. Zij had staand wat meer overzicht en kon dat makkelijk zien. Het is gelukt.


Wil je ook meepraten?

Maak nu een account aan Of log in